Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/542 K.2022/10973

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Tekerrüre esas alınan ilam Ankara 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/1604 Esas, 2014/513 Karar sayılı ilamı olduğu belirtilmişse de UYAP sisteminden yapılan kontrolde bahse konu ilamın Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu tespit edilerek yapılan incelemede. Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesin 2014/1604 Esas, 2014/513 Karar sayılı ilamınının 30/12/2014 tarihinde kesinleştiği, inceleme konusu suç tarihinin de 30/12/2014 olduğu anlaşılmakla.

TCK’nın 58. maddesinde “Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır.” şeklinde belirtildiği üzere bahse konu ilamın aynı tarihte işlenen suç yönünden tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas teşkil edebilecek başka bir ilamın da mevcut olmaması karşısında sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,