Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/6249 K.2021/21239

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin 26.05.2016 havale tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle Elazığ 5. Asliye Ceza Mahkemesi nin 08.06.2016 tarihli ek kararının hukuken geçersiz olduğu, sanığın yokluğunda verilen hükmün doğrudan adres kayıt sistemindeki adresinde, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine tebliği işleminin geçersiz olması karşısında, sanık müdafiinin temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Müştekinin 15.08.2014 tarihli kolluktaki beyanında, aracın eski olması nedeniyle uzun süredir kullanılmadığını ifade etmesi, 16.08.2014 tarihli teslim tutanağına göre, aracın lastikleri inik vaziyette kullanılmaz olduğunun tespiti karşısında; suç tarihi itibari ile aracın durumu katılana sorularak, hurda vasfında olması halinde, hırsızlık eyleminin uzlaşma kapsamında olan TCK'nın 141/1 maddesi kapsamında kalacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,