Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/6582 K.2021/19421

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında Nazilli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.12.2004 tarihli 2003/1072 Esas, 2004/998 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında mahkumiyet kararı verildiği, sanık müdafii tarafından söz konusu kararın temyiz edildiği, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 2005/39 Esas, 2006/1317 Karar sayılı ilamı ile temyiz süresinde olmadığından dolayı red kararı verilerek kararın kesinleştiği, Çankırı Cumhuriyet Başsavcılığı İnfaz Bürosunun, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi kapsamında dosyanın değerlendirilmesi talebiyle, Nazilli 1. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği,

30/09/2010 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği, sanığın 27/01/2015 tarihinde yeniden suç işlemesi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının Nazilli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/973 Esas, 2016/285 Karar sayılı kararı ile açıklandığının anlaşılması karşısında;

ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.05.2011 tarihli ve 66-96 sayılı kararında da açıklandığı gibi, 01.06.2005 tarihinden sonra gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasının tabi olacağı ilkelerin 5252 sayılı Yasa'nın 9. maddesine göre değil, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98 ilâ 101. maddelerine göre belirlenmesi gerektiği, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolunun ise 5275 sayılı Yasa'nın 101/3. maddesi uyarınca itiraz yasa yolu olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığından,