Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/6635 K.2022/19884

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Sanığın, miras meselesi yüzünden aralarında anlaşmazlık bulunan kuzeni katılanı tehdit etmek amacıyla, katılanın aracı üzerine bıçak ile “ya can, ya hak” yazarak araçta zarara yol açtığı eyleminde, 5237 sayılı TCK'nın 106/3 maddesi gereğince ayrıca mala zarar verme suçundan da cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, TCK'nın 44. maddesi gerekçe gösterilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Hükümden sonra 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 106/1-1.cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun ve CMK’nın 253/3. fıkrasında yer alan “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” ibaresi madde metninden çıkarılmakla TCK’nın 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, atılı tehdit ve mala zarar verme suçları yönünden uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,