Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/6805 K.2022/20262

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya içerisinde yer alan 28.05.2015 tarihli kolluk tutanağına göre, sanığın, müştekinin omzunda asılı çanta içerisinden suça konu cep telefonunu aldığı ve o esnada yanında bulunan ve yaş küçüklüğü nedeniyle yargılaması ayrı yapılan suça sürüklenen çocuk ...’e vererek, suça sürüklenen çocuğu olay yerinden hemen gönderdiği,

olaydan kısa bir süre sonra yakalanan sanığın, telefonu suça sürüklenen çocuğa verdiğini ikrar ettiği ve kolluk tarafından telefon ile kendisine ulaşılan suça sürüklenen çocuğun karakola gelip rızası ile teslim etmesi neticesinde, sim kart olmadan suça konu telefonun müştekiye iadesinin sağlandığının anlaşılması karşısında; soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iade nedeniyle müştekiye kısmi iadeye muvafakatının olup olmadığı sorularak,

sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulanma koşullarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yasal olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,