Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/699 K.2022/12028

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1-Mersin 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2006/98 Esas sayılı kararı ile sanık ...'ın haklarında beraat kararı verilen diğer sanıklarla birlikte müştereken malik olduğu ancak fiilen sanığın kullandığı 7 pafta 369 nolu parselde katılanların müştereken sahip oldukları 7 pafta 368 nolu parsel lehine lehine geçit hakkı tesis edildiği, kararda belirtilen kısmın Mersin 1. İcra Müdürlüğü’nün 2007/2010 Esas sayılı dosyası üzerinden 23/05/2007 tarihinde resmen katılanlara teslim edildiği,

sanığın suç tarihinde katılanlar lehine geçit hakkı tesis edilen taşınmazı telle çevirip katılanların geçit hakkı tesis edilen alanı kullanmalarını engellediğinin anlaşılması karşısında; sanığın eylemi 5237 sayılı TCK’nın 290. maddesi kapsamında kalıp İcra İflas Kanunu'nun 342. ve 346. maddeleri uyarınca davaya bakma görevininin İcra Ceza Mahkemesi'ne ait olduğu gözetilmeden, duruşmaya devam edilerek yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-24.10.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 E., 2021/4 K. sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa’nın 38. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,