Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/7433 K.2022/21480

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...’e yönelik kasten yaralama suçunun, mala zarar verme suçu ile birlikte işlenmiş olması nedeniyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/8. madde ve fıkrasına göre, mala zarar verme suçunun basit yargılamaya tabi olmadığı ve bu suçla birlikte işlenen kasten yaralama suçunun da basit yargılama usulü uygulanmayacağı;

ayrıca hükümden sonra 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçu uzlaşma kapsamına alınmış ise de, suç tarihinde TCK’nın 86/2, 86/3-e maddelerinde düzenlenen silahla kasten yaralama suçu uzlaşma kapsamında olmadığı gibi bu suçun CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası da uzlaşma kapsamı dışında kaldığı,

aynı müştekiye yönelik olarak işlenen silahla kasten yaralama ve mala zarar verme suçları yönünden uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncelerine iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının,

15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.