Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/7546 K.2022/21741

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1)Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 86/2 maddesi uyarınca kasten yaralama ve TCK’nın 151/1. maddesi uyarınca mala zarar verme suçlarından hükümler kurulduğu, suç tarihinde mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında bulunmaması ve 5271 sayılı CMK’nın 253/3. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsamına girmeyen bir başka suçla işlenmiş olması nedeniyle uzlaştırmanın mümkün olmadığı anlaşılmış ise de,

TCK’nın 151/1. maddesi kapsamındaki mala zarar verme suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma kapsamına alındığı, bu nedenle CMK’nın 253/3. maddesinin uygulanma koşullarının ortadan kalktığı, söz konusu kanun değişikliğine göre, kasten yaralama ve mala zarar verme suçları yönünden uzlaştırma işlemi uygulanıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2)Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/24 Esas ve 2013/355 Karar sayılı ilamı bakımından 26/06/2019 tarihli ek karar ile uzlaşma sebebiyle davanın düşürülmesine karar verildiği, dolayısıyla bu ilamın tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydının incelenmesinde tekerrüre esas en ağır ilam niteliğinde olan 19/04/2007 kesinleşme tarihli Uşak Ağır Ceza Mahkemesinin 2004/152 Esas ve 2004/255 Karar sayılı 5237 sayılı TCK’nın 81/1, 29 maddeleri uyarınca verilmiş 15 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,