Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/7557 K.2022/21576

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup sanığın, müştekiye ait araca levye ile vurarak zarar vermesi şeklindeki eylemine uyan, 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- 5237 sayılı TCK’nın 58/4. maddesindeki “Kasıtlı suçlarla taksirli suçlar ve sırf askerî suçlarla diğer suçlar arasında tekerrür hükmü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak, sanığın tekerrüre esas alınan Ankara 19 Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/1285 Esas ve 2015/89 Karar sayılı kararının 5237 sayılı TCK’nın 89/4. maddesine uyan taksirle yaralama suçuna ilişkin olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağı ancak bu ilam yerine sanığın adli sicil kaydındaki Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/396 Esas, 2015/165 Karar sayılı, 27.04.2015 tarihinde kesinleşen ve TCK’nın 125/1, 125/3-a ve 125/4. maddeleri uyarınca verilen 8.840,00 TL adli para cezasına ilişkin ilamın tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,