Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/7959 K.2023/412

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2015/648 Esas, 2016/418 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-e, 143, 35, 62 , 58. maddeleri ve 53/1. maddesi uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, cezasını temyiz etmek istediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tarihinde katılanın, saat 21.00 sıralarında ... plaka sayılı motosikletini arkadaşının ikamet ettiği site içerisinde bulunan evlerinin bahçesine bıraktığı daha sonra arkadaşı ile birlikte gezmeye gittikleri, saat 23:00 sıralarında sanığın site içerisine girerek katılanın motosikletinin yanına gidip üzerine bindiği, bu esnada sanığı gören tanık ...’nin sanığa, “motorun üzerinden in ne arıyorsun dediği, sanığın ilk önce bir şey söylemediği daha sonra tanığın tekrar in aşağıya demesi üzerine sanığın ben hastayım dediği ve tanığın yüzüme doğru dik dik baktığı, sanıktan korkan tanığın, kızına polisi aramasını söylediği,

bu esnada sanığın ise kaçtığı, ihbar üzerine olay yerine intikal eden polislerin, tanığın belirttiği eşgâl bilgilerine göre çevrede yaptığı araştırma sonucu sanığı yakaladıkları, sanığın soruşturma aşamasında alınan beyanında olay günü alkollü olduğunu aynı zamanda psikolojik tedavi gördüğünü, yolda yürürken köpekleri görünce bahçesi olan bir sitenin içerisine demirlerden atlayarak girdiğini, site içerisinde motosiklet görmediğini hiç kimse ile görüşmediğini beyan ettiği, yargılama aşamasında alınan beyanında ise, olay gecesi aşırı derecede alkollü olduğunu, katılana ait motoru görünce kendi motoru zannettiğini,

çalıştırmaya çalıştığını fakat kendi motoru olmadığını anlayınca bırakıp gittiğini, kesinlikle başkasına ait bir motoru çalmaya çalışmadığını, olay gecesinde tanık ...' yi hatırlamadığını, sadece kendi motoru zannederek bir motoru çalıştırmaya çalıştığını hatırladığını beyan ettiği, tanığın tüm aşamalarda alınan beyanında, sanığın motosikletin üzerine çıkıp oturduğunu in demesine rağmen ilk seferde inmediğini, motorun sağını solunu karıştırdığını elinde bir alet olduğunu görmediğini,

daha sona polis merkezine geldiğini Yusuf isimli şahsın yakalandığını öğrendiğini ve gördüğü şahsın oğlunun arkadaşı olan katılan ...'in motosikletinin üzerine oturan şahıs olduğunu teşhis ettiğini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında zamanaşımı süresi içerisinde konut dokunulmazlığının ihlali suçundan işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın savunması, tanık ve katılanın beyanları, 01.09.2015 tarihli olay yeri inceleme raporu, 01.09.2015 tarihli yakalama ve üst arama tutanağı ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın, katılanın olay günü arkadaşının site içerisinde bulunan ikametinin bahçesine park ettiği motosikletini çalmaya teşebbüs etmesi şeklinde gerçekleşen eylemine uyan, TCK’nın 142/2-h maddesine göre sanık hakkında uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın esas ve karar numaralarının kararda belirtilmemesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR