Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/8260 K.2023/1315

Sanık hakkında hakaret suçundan neticeten hükmolunan 3.000,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında diğer suçlardan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.01.2016 tarih ve 2016/19 esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-1.cümle, 116/4 ve 125/2, 43/1. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

B.... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2016/10 Esas, 2016/184 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

1.Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125/1, 43, 62, 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalanadırılmasına,

2.Tehdit suçundan, aynı Kanun’un 106/1-1. cümle, 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine,

3. Konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın usule ve hakkaniyete aykırı olduğuna, katılanın şikâyetini geri aldığına ve resen dikkate alınacak diğer sebeplere ilişkindir..

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mahkemece gerekçeli kararın delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe bölümünde kabul edildiği üzere, olay tarihinde katılan ile sanık ...'ın resmi nikahlı evli olmakla birlikte ayrı yaşadıkları, olay günü olan 29.12.2015 tarihinde gece vakti saat 22.30 sıralarında sanığın katılanın evine gittiği, katılanın kapıyı açmak istememesine rağmen kapıda bekleyen sanığın kapının açılmasıyla katılanın ikametine zorla girdiği,

sanığın aynı gün ve bir sonraki gün ifadesi sırasında kullandığını belirttiği telefon numarasından katılanın telefonuna mesajlar göndererek katılana hakaret ettiği, sanığın 29.12.2015 tarihi saat 23.09'da katılana gönderdiği mesajda ise katılanın oğlu olan Anar'ı kast ederek ''Anar'a söyle sana iki metrelik bez kefeni hazırlasın'' diyerek katılanı ölümle tehdit ettiği, kabul edilmiştir.

2.31.12.2015 tarihli mesaj tespit tutanağı ile katılanın ihbarı üzerine sanığın evin içinde bulunduğuna dair 29.12.2015 tarihli tutanak dosya içerisinde mevcuttur. 3. Sanık suçlamaları kabul etmemiş, olay günü whatsappta ismini bilmediği bir kişiden Aynura'nın evde erkekle olduğunu söylemesi üzerine evine gittiğini, kapıyı önce açmadığını bir süre bekledikten sonra açtığını, o esnada da polislerin geldiğini, mesaj içeriklerinin doğru olduğunu, ancak attığı numaranın Aynura'ya ait olmadığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Verilen Hüküm Yönünden

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli Ve Tehdit Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

1.Konut dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 106/1-1.cümle, 125/1 ve 116/4. maddeleri uyarınca tehdit, hakaret, konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından hükümler kurulduğu, suç tarihinde uzlaşma kapsamında olmayan aynı Kanun'un 106/1-1. maddesinde düzenlenen tehdit suçu ile uzlaşma kapsamında olan konut dokunulmazlığının ihlâli ve hakaret suçlarının birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı ancak, hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup,

sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından dolayı uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, nedeniyle hükümde hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR