Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/8376 K.2023/957

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereğince temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 06.01.2015 tarihli, 2014/6072 Soruşturma numaralı iddianamesi ile, katılanla aynı apartta kalan sanığın, katılanın cüzdanından kredi kartını alarak, karttan 300,00 TL'lik alışveriş yaptığı iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h.ve 245. maddeleri uyarınca hırsızlık ve banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçlarından cezalandırılması talebi ile kamu davası açılmıştır.

2. ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2016 tarihli, 2015/88 Esas ve 2016/397 Karar sayılı kararı ile, hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h., 62. ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile; banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan aynı Kanun'un 245/1., 62. ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hükümlerin temyizen incelenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde sanığın aynı apart odada birlikte kaldığı katılanın cüzdanından kredi kartını alarak, aynı gün saat 18.10 sıralarında, ATM'den 300,00 TL nakit para çektiği anlaşılmış, sanık üzerine atılı suçlamaları kabul etmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı,

aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR