Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/8832 K.2023/1403

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kırşehir Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.11.2013 tarihli ve 2013/1976 Esas sayılı iddianamesi ile; sanığın olay tarihinde saat 12.10 sıralarında mağdura ait ikamete temyiz dışı sanık Meryem Sezer ile birlikte girerek 10,00 TL çaldığı iddiasıyla, sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 53/1,2,3, 116/1, 119/1-c ve 53/1,2,3. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2014 tarihli ve 2013/370 Esas, 2014/91 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 35 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 116/1, 119/1-c, 53. maddeleri gereğince 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve her iki hüküm yönünden hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Yukarıda anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 26.10.2016 tarihli ve 2015/18137 Esas, 2016/11045 Karar sayılı ilâmıyla; sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün onamasına, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün ise 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi tartışılmadan uygulama yapıldığı gerekçesiyle bozulmasına, karar verilmiştir.

4. Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2017 tarihli ve 2016/656 Esas, 2017/197 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 116/1, 119/1-c ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231/5. maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 09.05.2017 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

5. Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.09.2019 tarihli ve 2019/391 Esas, 2019/605 Karar sayılı kararı ile sanığın, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile 5237 sayılı Kanun’un 116/1, 119/1-c, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi, hükmü temyiz iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurun 07.10.2013 günü sabah saatlerinde ikametinin kapısını kilitlemeden kapatarak üst katında oturan kayınvalidesinin ikametine çıktığını, saat 12.20 sıralarında kayınbiraderinin okula gitmek için çıktığını, bir süre sonra hırsız var diye bağırdığını ve balkondan baktığında iki kadının koşarak uzaklaştığını belirterek müracaatta bulunduğu, evini kontrol ettiğinde evindeki eşyaların karıştırılmış olduğunu, cüzdanından 10,00 TL parasının çalındığını tespit ettiği, kolluk ekiplerince şahısların kaçtığı güzergahın araştırılması üzerine tariflere uygun iki kadının yakalandığı,

görgü tanığı Bilal Çelebi tarafından 07.10.2013 tarihli Canlı Teşhis tutanağına göre yakalanan şahsın sanık olduğunu kesin ve net olarak teşhis ettiği, sanığın temizlik amacıyla suça konu binaya girdiğini ifade ettiği kabul edilerek cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında, Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2017 tarihli ve 2016/656 Esas, 2017/197 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 116/1, 119/1-c ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezasına hükmedilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

daha sonra sanığın deneme süresi içinde yeniden suç işlemesi nedeniyle açıklanması geri bırakılan hükmün, 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi uyarınca aynen açıklanması gerektiği ve mahkemeye açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanması dışında bir imkân tanınmadığı gözetilmeden, bu kez hüküm kurulurken sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 62/1. maddesi de uygulanarak 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken,

15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından,

sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR