Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/8876 K.2023/1545

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305.maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, CMUK'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.05.2015 tarihli ve 2015/2064 Esas numaralı iddianamesi ile sanığın gündüz vakti katılanın ikametinin giriş kapısının içerisine bırakılan bisikleti çalmak suretiyle hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 53 ve 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.10.2015 tarihli ve 2015/338 Esas, 2015/482 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan, TCK'nın 142/2-h, 168/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında hak yoksunluklarına ve aynı Kanun'un 51. maddesi gereği cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

3. Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.10.2015 tarihli ve 2015/338 Esas, 2015/482 Karar sayılı kararının sanık ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 23.01.2020 tarihli ve 2019/11056 Esas, 2020/1267 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün somut olayda TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığından ve TCK'nın 53. maddesindeki iptal kararı doğrultusunda değerlendirme yapılmasında zorunluluk olduğundan bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2020 tarihli ve 2020/337 Esas, 2020/432 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan, TCK'nın 142/2-h, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sanık hakkında hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 30.06.2020 tarihli temyiz dilekçesinde; hakkında verilen hükmü temyiz ettiğini; 12.01.2021 tarihli dilekçesinde ise; suç tarihinde akıl sağlığı yerinde olmadığından TCK'nın 32. maddesi uyarınca rapor alınmasını talep ettiğini bildirmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk derece mahkemesince; sanığın olay günü gündüz vakti katılanın müstakil evinin giriş kapısının içerisine bıraktığı bisikleti çaldığı ve satmak üzere götürdüğü tanık ... tarafından suça konu bisikletin katılana iadesinin sağlandığı kabulüyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyet kararı verildiği tespit edilmiştir.

2. Katılan aşamalarda; müstakil evinin giriş kapısının arka tarafında merdiven boşluğunda bulunan 380,00 TL değerindeki bisikletinin çalındığını, tanık ... tarafından fotoğrafları gönderilen bisikletin kendisine ait olduğunu tespit ettiğini ve bisikleti teslim aldığını ifade etmiş; sanık aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmiştir.

3. Tanık ... aşamalarda; sanığın kendisine 04.03.2015 günü satmak istediği bisikletin katılana ait olduğunu fark ettiğini ve katılana haber verdiği sırada sanığın bisikleti bırakıp iş yerinden kaçtığını beyan etmiştir

4. Görgü tespit tutanağı, 04.03.2015 tarihli fotoğraf teşhis tutanağı, güvenlik kamera inceleme, değer tespit ve teslim tutanağı dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Sanığın yargılama esnasında akıl hastalığı iddiasında bulunmaması ve 12.01.2021 tarihli dilekçe içeriğine göre talebin yasal dayanağının olmaması karşısında mahkemece kurulan hükümde bu yönüyle bir isabetsizlik bulunmamış.

TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR