Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9275 K.2023/3225

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 31.03.2016 tarih, 2016/954 Esas sayılı iddianamesi ile, şikâyetçinin kiraladığı aracın içinde unuttuğu cep telefonunu çalma şeklindeki eyleminden dolayı sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1, 53. maddeleri uyarınca hırsızlık suçundan cezalandırılması; sanık ...'in çaldığı telefonu kullanan sanık ... hakkında ise suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan 5237 sayılı Kanun'un 165/1, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davaları açılmıştır.

2.... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2016 tarihli ve 2016/281 Esas, 2016/562 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 62, 53, 50/1-a maddeleri uyarınca 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasın sanık ... hakkında ise aynı Kanun'un 165/1, 62, 50/1, 52. maddeleri uyarınca 3000 TL ve 80 TL adlî para cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ...'in temyiz sebebi, hükmün usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. 2. Sanık ...'in temyiz sebebi, hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mahkemece; sanık ...'nun suç tarihinde kiralamış olduğu araçta bulduğu ve yapılan araştırma sonucunda şikâyetçiye ait olduğu anlaşılan cep telefonunu alarak kullandığı ve bir müddet sonra da aynı cep telefonunu kullanmak üzere diğer sanık ...'na verdiği bu suretle sanık ...'in üzerine atılı hırsızlık, sanık ...'in ise suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunu işlediği kabul edilmiştir.

2. Sanık ... aşamalardaki savunmalarında, kiralama işi yaptığını, aracın içinde bulunan cep telefonunu kullanması için diğer sanık ...'e verdiğini, ...'in iade etmesi üzerine paraya ihtiyacı olduğu için sattığını savunmuştur.

3. Sanık ... aşamalardaki savunmalarında, sanık ...'in verdiği telefonun buluntu olduğundan haberi olmadığını, öğrenince iade ettiğini savunmuştur.

4. Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı'ndan (TİB) gelen cevabi yazı ekindeki "numara/imei kullanımı"na ilişkin kayıtlarda, suça konu cep telefonuna 13.02.2016 tarihinden itibaren sanık ... adına kayıtlı hattın takılarak kullanıldığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanıkların hükmün usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebepleri yönünden; yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, Mahkemenin kanaat ve takdiri ile incelenen dava dosyası içeriğine göre, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Ancak;

2. 24.10.2019 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanık ...'in eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 141. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu ile sanık ...'in eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanıkların hukukî durumlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşıldığından, sanıklar hakkında kurulan hükümlerde bu nedenle hukuka aykırılık tespit edilmiştir.

V. KARAR