Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9292 K.2023/3095

A. Mala zarar verme suçu yönünden

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan, neticeten hükmolunan 2.500,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşıldığından sanık müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu'nun 317.maddesi gereğince, Tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

B. Hırsızlık suçu yönünden

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Her ne kadar sanığa zorunlu müdafi tayin edilmiş ise de; sanığa yüklenen 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi tayini gerekmesi, savunmasının da müdafii huzurunda alınması ve yine müdafiin hazır olduğu duruşmada karar verilmesi gerektiği dikkate alınarak, sanığın savunmasının alındığı 25.01.2016 tarihli duruşmada müdafi bulundurulmaması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, hukuka aykırı bulunmuştur.