Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9981 K.2023/5358

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Muş Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.11.2015 tarihli ve 2015/1519 İddianame numaralı iddianamesi ile sanığın, şikâyetçilere ait eve şikâyetçi ...'ye karşı cebir kullanmak suretiyle zorla girdiği ve şikâyetçiye saldırdığı, şikâyetçi ...'nin adlî raporunda sol kolda ekimoz bulunduğunun tespit edildiği olayda; sanığın eylemi sebebi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 58. maddeleri gereğince cezalandırılması ve 53. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2016 tarihli ve 2015/749 Esas, 2016/428 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 116/4. maddesi uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, suç işlemediğine, hükmün usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, şikâyetçilerin birlikte ikamet ettikleri eve şikâyetçi ...'e karşı cebir kullanmak suretiyle zorla girdiği ve saldırdığı, sanığın beyanında üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği, ancak şikâyetçi ...'nin adlî raporunda sol kolda ekimoz bulunduğunun tespit edildiği, bu tespitin de beyanını doğruladığı,

şikâyetçi ...'nin soruşturma aşamasında alınan beyanında şikâyetçi olmadığını ve uzlaşmak istediğini, şikâyetçi ...'in ise uzlaşmak istemediğini belirttiği, 5237 sayılı Kanun'un 253/7. maddesi gereğince birden fazla kişinin mağduriyetine veya zarar görmesine sebebiyet veren bir suçtan dolayı uzlaştırma yoluna gidilebilmesi için mağdur veya suçtan zarar görenlerin hepsinin uzlaşmayı kabul etmesi gerektiği, soruşturmaya konu olayda şikâyetçi ...'nın uzlaşmayı kabul etmediği ve bu nedenle soruşturmanın uzlaştırma yoluna gidilmeksizin neticelendirildiği,

sanığın ...'ye karşı cebir kullanarak zorla şikâyetçilerin ortak ikametlerine girerek üzerine atılı nitelikli olarak konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın kolluktaki savunmasında, şikâyetçinin evine gittiğini ikrar ettiği, ancak mahkeme aşamasında ... yakınından geçerken kendisini yanlış anladıklarını savunduğu, şikâyetçi ...'nin 14.10.2015 tarihli adlî raporuna göre sol kolunda ekimozlar olduğunun tespit edildiği ve bu şekilde ...'nin yaralandığı anlaşılmakla; sanığın şikâyetçilerin evine zorla girdiği, üzerine atılı suçu işlediği ... olmakla hükümde bu yönüyle bir hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR