Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/10010 K.2022/19059

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (Bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre gerekçeli kararın tebliğinin yapılması gerektiği gözetilmeden doğrudan MERNİS adresine çıkartılan ve sanığın birlikte yaşayan kızı Şöhret KATARCI’ya 14/05/2014 tarihinde yapılan tebliğ işlemi geçersiz olduğundan, sanık müdafiinin 21/06/2022 tarihli eski hale getirme isteminin kabulü ile öğrenme üzerine yapmış olduğu temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, temyiz dışı sanıklar ile birlikte, gece saat 20.35 sıralarında, katılana ait fıstık bahçesinden fıstık çalmak isterken yakalanması biçimindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 141/1 ve 143/1. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin, süreyi kesen son işlem olan 17/04/2014 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,