Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1059 K.2025/2512

İlk derece mahkemesince sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanık müdafinin istinaf talebi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesinin mahkûmiyet hükmünden TCK'nın 143. Maddesinin çıkarılarak sanığın anılan suçtan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar vermek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine, hükmün temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; suça konu eşyalar katılana teslim edilmesine rağmen cezada indirim yapılmadığına, zararın soruşturma aşamasında giderildiğine, eylemin TCK'nın 141 veya 155.maddeleri kapsamında değerlendirilmediğine, sanık lehine olan hükümlerin uygulanmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;