Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/10870 K.2022/19622

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 58/1. maddesindeki düzenlemeye göre önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanabileceği, somut olayda mahkemece tekerrüre esas alınan İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 24/11/2014 tarih, 2014/376 E. 2014/367 K sayılı ilamın suç tarihinden sonra, 18.12.2014 tarihinde kesinleştiği, bu nedenle bu ilâmın tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas alınabilecek mahkumiyetleri içinde en ağırı olan Antalya 12. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/60 E. 2009/65 K. sayılı ilamına konu olan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesi gereği hükmedilen 1 yıl 8 ay erteli hapis cezasına ilişkin hükümlülüğünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmı çıkartılarak ''Antalya 12. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/60 E. 2009/65 K. sayılı ilamına konu olan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesi gereği hükmedilen 1 yıl 8 ay erteli hapis cezasına ilişkin ilamının tekerrüre esas alınmasına,