Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/11017 K.2022/21319

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında ...

9. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2016 tarihli ve 2013/429 E 2016/19 K sayılı hükmü ile hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyet kararı verildiği, sanığın 24.06.2016 tarihli infazın durdurulması, eski hale getirme ve temyiz talepli dilekçesi akabinde Mahkemenin 27.10.2016 tarihli ek kararıyla infazın durdurulması talebinin reddine karar verilip, eski hale getirme ve temyiz talebinin Yargıtay tarafından incelenmek üzere dosyanın Yargıtaya gönderilmesine karar verildiği, 27.10.2016 tarihli ek kararın sanık tarafından temyizi üzerine,

Yargıtay(kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 10.04.2017 tarihli 2016/19854 E, 2017/4215 K sayılı ilamı ile 27.10.2016 tarihli ek kararın onanmasına karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “27.10.2016 tarihli ek kararda sanık hakkında infazın durdurulmasına karar verildiği, ancak eski hale getirme ve temyiz istemi hususunda Yargıtay tarafından karar verilmesi gerekçe gösterilerek bu hususta Mahkemece herhangi bir karar verilmeden dosyanın Yargıtay’a gönderildiği, 27.10.2016 tarihli ek kararın onamasının hukuka aykırı olması nedeniyle reddin onanmasına dair Yargıtay(kapatılan) 17. Ceza Dairesinin kararının kaldırılarak,

sanığın eski hale getirme ve temyiz talebinin reddine karar verilmesi gerektiğine” ilişkin 2022/11017 sayılı itirazı Dairemize gönderildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesinin, 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.10.2022 tarihli ve 2022/11017 sayılı itirazının KABULÜNE, Yargıtay(kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 10.04.2017 tarihli 2016/19854 E, 2017/4215 K sayılı reddin onanmasına dair kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede; Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yokluğunda verilen kararların, sanığın 02.02.2015 tarihli dilekçesinde bildirdiği bilinen en son adresi olan “.../ ..." adresine tebliğe çıkarıldığı ve sanığın işe gitmesi nedeniyle aynı konutta birlikte ikamet eden annesi ...e 19.02.2015 tarihinde usulünce tebliğ edildiği, akabinde sanığın 24.06.2016 tarihli dilekçesi ile infazın durdurulması, eski hale getirme ve temyiz isteminde bulunduğu,

bunun üzerine Mahkemenin 27.10.2016 tarihli ek kararıyla infazın durdurulması talebinin reddine karar verilip, eski hale getirme ve temyiz talebinin Yargıtay tarafından incelenmek üzere dosyanın Yargıtaya gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla, eski hale getirme isteği hakkında karar verme yetkisinin 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğu belirlenerek yapılan incelemede;