Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/11314 K.2023/1691

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 08.07.2022 tarihli ve 2022/2072 Esas, 2022/2154 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinin belirtilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında, Antalya 25. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2022 tarihli ve 2022/495 Esas, 2022/901 Karar sayılı kararıyla, sanık ve müdafiinin katıldığı oturumda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143/1, 53/1, 58/6 ve 63. maddeleri gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedildiği, hükmün sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 08.07.2022 tarihli ve 2022/2072 Esas, 2022/2154 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, bu kararın sanık müdafii tarafından süresinde temyiz edildikten sonra, sanık ...’ın 01.11.2022 tarihinde ... E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla “...Yargıtay temyiz hakkımdan feragat ediyorum, cezamın onaylanmasını istiyorum.” şeklinde dilekçe sunduğu,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 266/3. maddesinde “aynı Kanunun 150/2. madde ve fıkrası uyarınca sanık ve müdafiinin iradesinin çelişmesi halinde müdafiinin iradesine üstünlük tanınması” gerektiği hususunun somut olayda bulunmadığı, zira aynı Kanun'un 266/3. maddesinde atıf yapılan aynı Kanun'un 150/2. maddesinde "çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz"lerin belirtildiği, aynı Kanun'un 150/3. maddesinde ifade edilen "alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suç" nedeniyle zorunlu müdafi atanması durumunda ise aynı Kanun'un 266/3. maddesinin uygulanmasının söz konusu olmayacağı ve bu itibarla temyiz isteminden feragat eden sanığın iradesine üstünlük tanınmasının gerekeceği anlaşılmakla,