Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/11335 K.2022/20447

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesi uyarınca cezalandırılmasına dair 06/02/2014 tarihli kararın, Dairemizin 14/03/2018 tarihli, 2015/6880 E., 2018/2686 K. sayılı kararı ile “Sanığın eyleminin aynı Kanun’un 142/1-c maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğundan” bahisle bozulması üzerine, TCK’nın 142/1-c maddesinde düzenlenen suç için öngörülen cezanın 2 yıldan 7 yıla kadar hapis cezası iken, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile bu suç için öngörülen cezanın 3 yıldan 7 yıla kadar hapis cezası olarak belirlenmiş olması karşısında, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamada, lehe yasa karşılaştırması yapılmadan ve sanık hakkındaki temel cezanın teşdiden belirlenip belirlenmediği açıklanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,