Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/11387 K.2025/7163

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin sanığın hırsızlık kastının bulunmadığına, suçun unsurlarının bulunmadığına, zararın giderildiğine, değer azlığına ve eylemin kullanma hırsızlığı kapsamında bulunduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Tarsus 3 Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/636 Esas, 2014/290 Karar sayılı kararında da 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulandığı anlaşılmasına rağmen sanığın ikinci kez mükerrirliğine karar verilmemesi nedeniyle infazın birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre yapılması gerektiği tespit edilmiş, aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.