Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/11649 K.2023/4076

...

MAHKEMESİ

Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI

2020/626 E., 2021/220 K. ...

SUÇ

Konut dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.09.2013 tarihli ve 2013/39664 Esas No.lu iddianamesi ile, sanığın katılanların iş yerlerinin bulunduğu binanın bodrum katında bulunan depolarına girerek, burada bulunan eşyaları çalmak isterken, katılan ...'nun kendisini görmesi üzerine, bir şey alamadan kaçtığı ve camı kırdığı iddiasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2 (İki kez), 142/1-b (İki kez) , 35/1-2 (İki kez), 151/1, 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Sanık hakkında İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.01.2016 tarihli ve 2013/446 Esas, 2016/39 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 35/2 maddeleri gereğince 2'şer kez 1 yıl hapis, 116/2. maddesi gereğince 2'şer kez 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tüm suçlar yönünden aynı Kanun'un 53 ve 58. maddeleri gereğince hak yoksunluklarının uygulanmasına, cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, mala zarar verme suçundan beraatine karar verilmiştir.

3. Kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 21.11.2018 tarihli ve 2016/10765 Esas, 2018/13908 Karar sayılı kararı ile, 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.05.2019 tarihli ve 2018/856 Esas, 2019/413 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 35/2. maddeleri gereğince 2'şer kez 1 yıl hapis, 116/2. maddesi gereğince 2'şer kez 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, tüm suçlar yönünden aynı Kanun'un 53 ve 58. maddeleri gereğince hak yoksunluklarının uygulanmasına, cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

5. Kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 23.09.2020 tarihli ve 2020/1560 Esas, 2020/9284 Karar sayılı kararı ile, hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin onanmasına, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümlerin ise katılanlara ait depoların bulunduğu yerin, suça konu apartmanın ortak alanı olup müstakil konut niteliği taşımadığının anlaşılması karşısında, sanığın katılanların yaşadığı apartmanın ortak alanlarına girmek suretiyle, tek bir konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu işlediği gözetilmeksizin, yazılı şekilde mağdur sayısına göre ayrı ayrı ceza verilmesi,

sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 116/1. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde aynı Kanun'un 116/2. maddesi uyarınca iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hüküm kurulması, kabule göre de; sanık hakkında, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 21.11.2018 tarihli ve 2016/10768 Esas, 2018/13908 Karar sayılı bozma ilamından önce kurulan İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/446 Esas ve 2016/39 Karar sayılı ilk kararında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan “2’şer kez 6 ay” hapis cezasına hükmedildiği,

bu hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edilmiş bulunması nedeniyle bu hususun sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilmeden, bozma sonrası yapılan yargılama sonucu sanığın her bir katılana karşı 1’er yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine aykırı davranılması, nedenleriyle hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

6. İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2021 tarihli ve 2020/626 Esas, 2021/220 Karar sayılı kararı ile, sanığın konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/1. maddesi gereğince 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, cezanın hiçbir suçu yok iken verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Aynı binada katılanlara ait ayrı ayrı depolarının bulunduğu, suç tarihinde katılan ...'nun binanın ön kısmında hurda arabası gördüğü ve karşılarında bulunan bir komşunun kendilerine ait binadan bu hurda arabasına malzemeler taşıdığını beyan etmesi üzerine deposunu kontrol etmek için bodrum kata indiğinde sonradan kesin olarak teşhiste bulunduğu sanığı gördüğü ve ne yaptığını sorması üzerine sanığın kendisini itekleyerek bina kapısından çıktığı, herhangi birşey alamadan olay yerinden uzaklaştığı, sanığın katılanların bulunduğu apartmanın ortak alanı olan müstakil konut niteliği taşımayan depolara girmek suretiyle tek bir konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Hukuki süreç başlığı altında, 5. maddede belirtilen bozma gereği yerine getirilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası kapsamı, katılan ...'nun sanığı teşhis etmesi karşısında sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR