Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/11840 K.2024/15643

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekilinin temyiz isteminin; sanık hakkında daha önce iki kez 5237 TCK'nın 168/5. maddesi gereği kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, sanığın borcu süresinde ödemediğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 168/5. maddesindeki düzenleme gereği, sanığın anılan yasa hükmünden ikiden fazla yararlanamayacağı hususu nazara alındığında, katılan vekilinin temyiz dilekçesinde sanık hakkında daha önce iki kez kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiğini belirterek, 2018/15546 ve 2019/13874 soruşturma numaralı dosyaları işaret ettiği, buna göre Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığından sanık hakkında daha önce 5237 sayılı TCK'nın 168/5. maddesinden faydalandırmak suretiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilip verilmediği hususunun sorulması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,