Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/119 K.2022/5380

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hırsızlık suçundan yapılan yargılama sonucu, mahkemesince 25/11/2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın yokluğunda verilen kararın sanığın ifadesinde bildirdiği en son adresine yapılan tebligatın adresin yetersiz, muhatabın tanınmıyor olması sebebiyle iade edildiği, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesinde belirtilen usule uygun olarak herhangi bir tebligat çıkarılmadığı bu şekilde, gerekçeli karar tebliğinin usulünce yapılmadığı, 25/11/2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının da bu nedenle kesinleşmediği, denetim süresinin de işlemeye başlamadığı,

ancak sehven kesinleştirilip ikinci suç ihbarı üzerine mahkemece hükmün açıklandığı, 24.12.2015 tarihli kararın hukuken yok hükmünde olduğunun kabulü gerektiğinin anlaşılması karşısında;

Sanığın, suç tarihinde müştekinin kapıları kilitli aracının kapısını bir şekilde açarak, düz kontak yapmak suretiyle çalması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK’nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin, sorgu tarihi olan 08.07.2010 tarihinden, incelemenin yapıldığı tarihe kadar geçmiş bulunması,