Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12243 K.2025/9159

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, suç vasfında yanılgıya düşülerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 155. maddesine göre güveni kötüye kullanma suçundan değil, hatalı olarak aynı Kanun’un 142/2-h.

Maddesinde düzenlenen hırsızlık suçundan mahkûmiyet hükmü kurulduğuna, sanık suça konu ziynet eşyalarını tek seferde aldığı halde zincirleme suç hükümlerinin uygulanmadığına ve soruşturma aşamasında zarar karşılandığı halde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığına, katılan vekilinin temyiz isteminin ise, sanık hakkında temel ceza belirlenirken en üst sınırdan belirlenmediğine, zincirleme suç hükümleri uygulanırken en alt sınırdan artırım yapılmasına ve takdiri indirim uygulanmasına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;