Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12336 K.2025/7857

İlk Derece Mahkemesince hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların.

5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği,

298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, sanığın, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin, hükmün ''kesin nitelikte olduğundan bahisle" reddine ilişkin 11.10.2021 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e-f maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Ankara Batı 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.12.2018 tarihli ve 2018/1149 Esas, 2018/1299 Karar sayılı dosyasında verilen hükümlere yönelik istinaf istemi üzerine yapılan inceleme neticesinde, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 06.02.2020 tarihli ve 2019/351 Esas, 2020/218 Karar sayılı kararı ile,

''Sanığa ait karşılaştırmaya elverişli fotoğraflarının çektirilip/getirtilerek görüntü kaydı ile birlikte dosyanın uzman bir bilirkişiye tevdii edilerek, görüntüdeki kişinin sanık olup olmadığı yönünde teknik bir inceleme ve karşılaştırma yaptırılarak denetime elverişli rapor aldırılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle hükümlerin bozulmasına karar verildiği,

bozma üzerine Ankara Batı 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2020 tarihli ve 2020/110 Esas, 2020/241 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyet hükümlerine yönelik istinaf istemi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 28.01.2021 tarihli ve 2020/1222 Esas, 2021/138 Karar sayılı kararı ile ''Sanığın savunmasının zorunlu müdafii eşliğinde alınması gerektiğinden'' bahisle hükümlerin bozulmasına karar verildiği,

ancak verilen bu bozma kararlarında belirtilen hukuka aykırılıkların aynı Kanun’un 280/1-e-f maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği anlaşılmakla, buna göre Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılıkların giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararları verilmesinin ve anılan kararlara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 06.02.2020 tarihli ve 2019/351 Esas, 2020/218 Karar sayılı kararı ile 28.01.2021 tarihli ve 2020/1222 Esas, 2021/138 Karar sayılı kararları ile bozma üzerine Ankara Batı 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2020 tarihli ve 2020/110 Esas, 2020/241 Karar sayılı kararı ile 25.05.2021 tarihli ve 2021/123 Esas, 2021/444 Karar sayılı kararlarının hukukî değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,