Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12815 K.2025/6699

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekilinin temyiz isteminin, olayın oluşu, suça konu malzemelerin özelliği ve hırsızlık eyleminin gerçekleştiği yer nazara alındığında sanıklar hakkında suç kastı yokluğundan beraat kararı verilmesinin hukuka uygun olmadığına; sanıklar müdafiinin temyiz isteminin her bir sanık adına ayrı ayrı vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosyadaki mevcut deliller birlikte değerlendirildiğinde, inceleme dışı ve hakkında mahkûmiyet hükmü kurulan sanık ... ile TCK'nın 37. maddesi kapsamında suçu birlikte işleyen sanık ... hakkında hırsızlık suçundan, inceleme dışı sanık ... ile sanık ...'in hırsızlık suçuna konu eşyaları sattığı sanık ... hakkında da TCK'nın 165/1, maddesinde düzenlenen suçu işlediğinden bahisle mahkûmiyetlerine yeterli delil bulunan sanıklar hakkında ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet hükümlerinin onanması gerektiği hâlde, yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,