Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12966 K.2025/9223

İlk Derece Mahkemesince 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 245/1, 61.. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 2.000,00 TL adlî para cezası verildiği, sanığın istinaf talebi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesince, duruşma açılıp İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılıp, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-e. maddesi uyarınca 6 yıl hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla, verilen kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, suçlamayı kabul etmediğine, suçu işlediğine dair herhangi bir delil olmadığına, lehe hükümlerin ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının tartışılmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;