Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12988 K.2025/9224

İlk Derece Mahkemesince 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 158/1-f, 168/2, 62. maddeleri uyarınca verilen 1 yıl 8 ay hapis ve 280,00 TL adlî para cezasına ilişkin kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, duruşma açılarak İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılıp, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-e, 143, 168/2, 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla; verilen kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, dosya kapsamında yer alan bilge ve belgelerden sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin her türlü şüpheden uzak ve kesin delillerle ortaya konulamadığına, kamera görüntüsünde görünen şahsın sanık olup olmadığının değerlendirilemediğinin belirtildiğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;