Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1313 K.2022/4564

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sanık ... hakkında katılan sanık ...’e yönelik kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik sanık ve müdafiinin 16/12/2014 ve 24/12/2014 havale tarihli itirazlarının Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesince incelenerek 25/02/2015 tarih, 2015/161 D.iş sayılı kararı ile reddine karar verildiği, katılan sanık ... ve müdafiinin temyiz istemlerinin, katılan sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sanıklar ..., ... ve katılan sanık ... hakkında katılan sanık ...’e yönelik hakaret suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I) Sanıklar ... ve ... ile katılan sanık ... hakkında katılan sanık ...’e yönelik hakaret suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II) Katılan sanık ... hakkında katılan sanık ...’e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükümden sonra 24/10/2019 tarihinde yürürlüğe giren, 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik CMK’nın 253. maddesi uyarınca, uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte ve aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağına ilişkin düzenleme karşısında;

somut olayda katılan sanık ...’ün katılan sanık ...’e yönelik birlikte işlediği uzlaşma kapsamında olmayan TCK’nın 86/2, 86/3-e maddelerinde tanımlanan kasten yaralama ve aynı Kanun’un 151/1. maddesinde tanımlanan mala zarar verme suçunun mağdurunun aynı kişi olması nedeniyle katılan sanık ... hakkında uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı anlaşılmakla; tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 4. fıkrası gereğince kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı maddenin 1. fıkrasında sayılan hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,