Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1345 K.2022/3087

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz ve eski hale getirme istemli dilekçeleri üzerine mahkemece verilen 17.12.2020 tarihli ve 2007/414 E., 2008/689 K. sayılı ek karar ile eski hale getirme talebinin kabulüne karar verildiği, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması sebebiyle bu ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa gerekçeli kararın gönderildiği tebligatın sanığın bulunduğu cezaevinde 08/11/2006 tarihinde tebliğ edildiği, 5271 sayılı CMK'nın 34/2. ve 232/6. madde ve fıkralarına göre hüküm fıkrasında, verilen karara karşı kanun yollarına başvurma olanağı bulunup bulunmadığının ve başvurma olanağı var ise süresi, mercii ve şekillerinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekirken, ceza infaz kurumunda bulunan sanık için temyiz şekli gösterilmediği anlaşılmakla sanığın temyiz isteğinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından eylemlerine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/2 ve 151/1. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 8 yıl olağan zamanaşımının 03/07/2008 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,