Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/13498 K.2025/8976

I. Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurularının esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, suça konu cüzdan içerisinde bulunan paranın ne kadar olduğu yönündeki çelişkiler giderilmeden ve sanığa zararı gidermek için herhangi bir süre verilmeden karar verildiğine, sanığın uyuşturucu madde etkisi altında suçu işlediğine ve samimi ikrarda bulunmasına rağmen lehine hükümler uygulanmadığına, alt sınırdan uzaklaşmanın gerekçesinin yeterli ve ikna edici açıklıkta olmadığına, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinin uygulanmasının kanuna aykırı olduğuna, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yerel mahkemece sanık hakkında tekkerrür uygulamasına esas alınan ilâm içerisinde, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesine esas alınan mahkûmiyetine konu suçun 765 sayılı Kanun döneminde işlenmiş olduğu ve bu nedenle sanığın ikinci kez mükerrer olduğu kabul edilerek doğru şekilde sanık hakkında tayin olunan cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği hâlde, Bölge Adliye Mahkemesince hükümden sanığın ikinci kez mükerrir olduğuna dair bölümün çıkarılmasına karar verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.