Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/13523 K.2022/21861

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 05.12.2005 tarih ve 2004/11203 esas, 2005/17873 karar sayılı bozma ilamı sonrasında mahkemece sanığa resen müdafii atandığı, ancak bu durumdan sanığın haberdar edilmediği gibi bu müdafii ile birlikte savunmada da bulunmadığı, sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen 16/10/2006 tarihli hükmü müdafiinin temyiz etmediği,

ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 18.03.2008 tarih ve 9-7-56 sayılı kararında açıklandığı üzere, kovuşturma evresinde kendisine zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda zorunlu müdafiiye yapılan tefhim ve tebliğlerin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağının ve sanığa da gerekçeli kararın hiç tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında, sanığın öğrenme üzerine verdiği 20/07/2022 tarihli temyizinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eyleminin 765 sayılı Kanun'un 493/2 maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d maddesine uyduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca yapılan değerlendirmede, dava zamanaşımı bakımından, 765 sayılı TCK'nın 493/2 maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3 ve 104/2. maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/2-d, 66/1-d, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun'un 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında,

zamanaşımı bakımından 765 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve 765 sayılı TCK'nın 493/2-son maddesinin gerektirdiği cezanın miktarı ve nevi itibariyle aynı Kanun'un 102/3, 104/2 maddelerinde öngörülen 15 yıllık sürenin suçun işlendiği 15/09/2001 tarihinden inceleme tarihine kadar dolmuş olması,