Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/13837 K.2025/7414

Sanığın mala zarar verme suçundan ilk derece mahkemesince beraatine karar verildiği kararın istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesi tarafından 5237 sayılı Kanun'un 152/1-c, 62 ve 50/1-a maddeleri uyarınca neticeten 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin; suçu işlediğine dair somut delil olmadığına, hangi delil esas alınarak hüküm verildiğinin belirtilmediğine ilişkin olduğu belirlenerekyapılan incelemede;

Katılanın ağaçlarına zarar verilmesi şeklinde gerçekleşen olayda; sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmediği, sanığın savunmasının aksine, sanığa yüklenen suçu işlediğine dair, mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine, yazılı biçimde mahkûmiyetine karar verilmesi,