Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/13856 K.2024/11919

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydına göre, Tarsus 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.01.2011 tarihli ve 2010/186 Esas, 2011/32 Karar sayılı ilâmına konu hırsızlık suçundan verilmiş 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.11.2011 tarihli ve 2010/517 Esas, 2011/742 Karar sayılı iki ayrı suçtan adli para cezasına dair mahkûmiyet kararı bulunan ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmeyip aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün olduğundan; hüküm fıkrasından sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine “Tarsus 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.01.2011 tarihli ve 2010/186 Esas, 2011/32 Karar sayılı ilâmına konu hırsızlık suçundan verilmiş 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına,