Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/13883 K.2025/9564

İlk Derece Mahkemesince TCK'nın 142/1-e, 62, 53 maddelerinden sanığın 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün o yer Cumhuriyet savcısı (aleyhe) ve sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine duruşmalı yapılan yargılama sonunda bölge adliye mahkemesince ilk derece mahkemesinin hükmünün kaldırılarak aynı Kanun'un 142/2-h, 62, 53, 58. maddelerinden sanığın 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, atılı suçtan beraat etmesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 5237 sayılı Kanun'un 168 maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinden yararlanması gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;