Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14115 K.2025/10221

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 20.01.2021 tarihli ve 2019/2090 Esas, 2021/204 Karar sayılı kararının sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

1-Yokluğunda verilen karar, sanık müdafiine tebliğ edildiği ancak sanık müdafii tarafından temyiz edilmediği.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilâmında da bahsedildiği üzere, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11/1. maddesinin son cümlesi ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/2. maddesi gereğince sanığın yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka sanığa da ayrıca tebliğ edilmesinin gerektiği, ancak sanığa kararın tebliğ edildiğine dair dava dosyasında herhangi bir tebligat belgesine rastlanılmadığından,

20.01.2021 tarihli gerekçeli kararın sanık ...'e usûlüne uygun olarak (sanığın cezaevinde olması hâlinde cezaevinde bizzat kendisine okunup anlatılmak suretiyle tebliği, aksi hâlde sanığın ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine MERNİS şerhi yazılmaksızın kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak ve "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesinde belirtilen sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarı da belirtilmek suretiyle) tebliğ edilerek,

tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında,