Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14142 K.2022/20283

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Her ne kadar 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 11. maddesi uyarınca vekil ile takip edilen işlerde tebligatların vekile yapılması gerektiği gözetilerek sanık ...’ın ve vekaletnameli avukatı olan Av. ...’ın yokluğunda verilen 14/06/2022 tarihli karar, sanık müdafii Av. ...’a 29/06/2022 tarihinde tebliğ edilmiş ve sanık müdafii Av. ...’ın 08/08/2022 tarihli temyiz dilekçesiyle sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümleri temyiz ettiği anlaşılmış ise de;

sanık ... müdafii Av. ...’ın anılan temyiz isteminin süresinden sonra yapıldığı ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24/02/2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas – 2022/119 Karar sayılı kararında “...sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.

Burada yapılan tebliğin, kararın içeriği hakkında bilgi sahibi olmayı ve müdafinin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması hâlinde eski hâle getirme imkânının bulunup bulunmadığının incelenerek koşullarının bulunması hâlinde eski hâle getirme talebinde bulunma imkânı amacı taşıdığından kanun yollarına başvuru süresinin müdafiye yapılan tebligat ile başladığı kabul edilmelidir.” şeklinde yer alan kabul dikkate alındığında,

sanık ...’ın yokluğunda verilen kararın usulüne uygun şekilde sanığa (Cezaevinde olması halinde cezaevinde karar içeriği kendisine okunup/anlatılmak ve CMK’nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmek suretiyle tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilerek,