Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14643 K.2023/1586

Develi Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2021 tarihli ve 2020/195 Esas, 2021/947 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/3, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca 660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, söz konusu kararın, 26.10.2021 tarihinde kesinleştiğine ilişkin kesinleştirme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/1. maddesi uyarınca, 20.09.2022 tarihli ve 2022/4787 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.11.2022 tarihli ve KYB-2022/124696 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.11.2022 tarihli ve KYB-2022/124696 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 25.09.2018 tarihli ve 2016/8681 esas, 2018/11178 karar sayılı ilamında yer alan "...Sanığın, müştekiye ait motosikleti çalmak amacıyla direksiyon kilidini kırması şeklinde gerçekleşen eyleminde, hırsızlık suçunun konusu olan motosiklet ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukuki yararın tek olması karşısında;

ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı gözetilmeden bu suçtan beraati yerine, mahkumiyetine karar verilmesi,...Bozmayı gerektirmiş" şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, suça sürüklenen çocuğun müştekiye ait motosikleti kontak ve aynalarına zarar vermek suretiyle çalması şeklinde gerçekleşen somut olayda, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan mala zarar verme eyleminin bir bütün olarak hırsızlık suçu kapsamında kaldığı ve ayrıca mala zarar verme suçundan da suça sürüklenen çocuğun cezalandırılamayacağı gözetilmeden,

beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

2. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesi uyarınca, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından, tebligata, 7201 sayılı Kanun'un 23/1-8. maddesi ile 7201 sayılı Kanun'un Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin,

katılan ...'ın yokluğunda verilen Develi Asliye Ceza Mahkemesinin 26.10.2021 tarihli hükmünün katılanın MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesi gereğince “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan tebligatın usûlsüz olduğu anlaşılmıştır.

3. Develi Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2021 tarihli ve 2020/195 Esas, 2021/947 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 151/1, 31/3, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca 660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılamasına karar verildiği,

söz konusu kararın, suça sürüklenen çocuk müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 31.03.2022 tarihli ve 2022/1095 Esas, 2022/1211 Karar sayılı kararıyla mala zarar verme suçundan verilen kararın kesin olması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 272/3-a ve 279/1-b maddeleri uyarınca reddine karar verildiği, verilen bu kararın 5271 sayılı Kanun'un 279/1-b maddesi uyarınca itiraz yasa yoluna tabi olduğu ancak kararın suça sürüklenen çocuk müdafiine tebliğ edildiğine ilişkin tebligat evraklarının dosyada olmadığı belirlenmiştir.

4. Belirtilen nedenlerle henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 272 vd. maddeleri uyarınca istinaf yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR