Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14699 K.2024/21200

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Sanığın bozma sonrası, aynı olaydan dolayı hakkında hukuk mahkemesinde açılan tazminat davasında katılanın zararını giderdiğinin anlaşıldığı, bu durumun sanık hakkında ceza hukuku kapsamında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına engel teşkil etmeyeceğinin anlaşılması karşısında, sanığın cezasından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/2. maddesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

2. Lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,