Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14737 K.2023/897

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 23.02.2010 tarihli ve 2010/1284 Soruşturma, 2010/660 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 151/1, 53 ve 63. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.11.2014 tarihli ve 2010/104 Esas, 2014/730 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a. Hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143/1, 168/4. maddesi delâletiyle 168/1, 62/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 1 yıl 28 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

b. Mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 151/1, 62/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

Karar verilmiştir.

3. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.11.2014 tarihli ve 2010/104 Esas, 2014/730 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 08.10.2019 tarihli ve 2019/4242 Esas, 2019/14991 Karar sayılı ilâmıyla; Hüküm tarihinde ... 1 No.lu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 28.11.2014 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması, gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2021 tarihli ve 2019/803 Esas, 2021/120 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a. Hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143/1, 168/4. maddesi delâletiyle 168/1, 62/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 1 yıl 28 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

b. Mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 151/1, 62/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

Karar verilmiştir.

5. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2021 tarihli ve 2019/803 Esas ve 2021/120 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 22.03.2022 tarihli ve 2021/23042 Esas, 2022/5336 Karar sayılı ilâmıyla;

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın mala zarar verme suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/4 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımının, suç tarihi olan 12.02.2010 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Etkin pişmanlığın soruşturma aşamasında gerçekleşmiş olması nedeniyle sanık hakkında TCK'nin 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılırken, aynı maddenin 2. fıkrasındaki indirim oranı olan 1/2 oranından fazla oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden 1/3 oranında indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-Kabule göre de; sanık hakkında TCK’nın 142/1-b ve 143. maddeleri gereğince tayin olunan 2 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 168/1. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması sırasında hesap hatası yapılarak 1 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası yerine 1 yıl 3 ay 16 gün hapis cezasına, devamla aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 1 yıl 3 ay 16 gün hapis cezası yerine 1 yıl 28 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini, gerekçesiyle mala zarar verme suçuna ilişkin davanın düşmesine, hırsızlık suçuna ilişkin hükmün ise bozulmasına, karar verilmiştir.

6. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.09.2022 tarihli ve 2022/653 Esas, 2022/1265 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143/1, 168/4. maddesi delaletiyle 168/1, 62/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, karar verilmiştir.

7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 21.11.2022 tarihli ve 2022/128078 numaralı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi; 12 yıllık sürenin dolmuş olması sebebiyle dosyasının zamanaşımı kapsamına alınması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdurun 15.02.2010 günü saat 08.30 sıralarında tüm kapı ve pencereleri takılı olan inşaatına gittiğinde 1. Kattaki pencere zorlanarak girildikten sonra kombilerin yerinden sökülerek çalındığını gördüğü, müracaatı üzerine yapılan araştırmada yakalanan sanığın gece vakti saat 05.00 sıralarında girdiğini ifade ederek çaldığı üç adet kombiden iki adedini sakladığı yeri söylemek suretiyle mağdura iadesini sağladığı tespit edilmiştir.

2. Sanığın, üzerine atılı suçlamayı kabul ettiği belirlenmiştir.

3. Sanığın, soruşturma aşamasında suça konu 3 adet kombiden iki adedini sakladığı yeri söylemek suretiyle mağdura iadesini sağladığı ve mağdurun da kovuşturma aşamasında alınan beyanında sanık hakkında kısmî iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterdiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın dosyanın zamanaşımı kapsamında olduğuna ilişkin temyiz sebepleri yönünden; Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143/1. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunda, suçların daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hallerinin de aynı Kanun’un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, aynı Kanun’un 66/1-d, 66/2, 67/4. maddelerine göre sanık bakımından 15 yıllık olağan ve 22 yıl 6 aylık olağanüstü zamanaşımının dolmadığı anlaşıldığından hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Diğer temyiz sebepleri yönünden;

5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı ve eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmış olup, sanığın diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Dairemizin 22.03.2022 tarihli ve 2021/23042 Esas, 2022/5336 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere; etkin pişmanlığın soruşturma aşamasında gerçekleşmiş olması nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 168/4. maddesi delâletiyle 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılırken, aynı maddenin ikinci fıkrasındaki indirim oranı olan 1/2 oranından fazla oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden bu kez 1/2 oranında indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR