Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1477 K.2022/9949

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, hükmün verildiği tarihte başka suçtan cezaevinde tutuklu olarak bulunması nedeniyle, Mahkemece hüküm tefhim edilirken hüküm fıkrasına "5271 sayılı CMK'nin 263/1. maddesi gereğince cezaevinde bulunan sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta dilekçe vererek kanun yoluna başvurabileceğinin" yazılması ve bu hususun da tefhim edilmesi gerektiği halde, bu hususun hüküm fıkrasına yazılmamış ve tefhim edilmemiş olması ve “Tebligat tarihinde cezaevinde bulunan sanığa tebliğ edilen karar içeriği okunup,

anlatılmak” suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunması karşısında; cezaevi idaresince sanık hakkında düzenlenen 17/02/2016 günlü tebligat belgesi içeriğine göre, tebliğ işleminin CMK'nın 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmaması sebepleriyle 09/10/2017 tarihinde verdiği dilekçesinin süresinde ve eski hale getirme talebi, temyiz itirazı mahiyetinde olduğunun kabul edilmesi gerektiği, bu nedenle 02/10/2017 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;