Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14849 K.2024/14981

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında hükümler kurulurken teşdiden ceza verildiği belirtilmesine rağmen temel cezaların alt sınırdan tayini ile hükümlerde çelişkiye sebebiyet verilmişse de bu husus aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 16.06.2021 tarihli ve 2020/12690 Esas, 2021/12466 Karar sayılı bozma ilâmından önceki hükümler yalnız sanıklar tarafından temyiz edildiğinden, sanıklar hakkında bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan cezaların 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 1 yıl 6 ay hapis cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanıkların 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince sonuç olarak 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,