Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14906 K.2024/12139

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın sanığa 15.12.2021 tarihinde tefhim edilmesi esnasında, cezaevinden getirtilen sanığa 5271 sayılı Kanun'un 263.maddesine aykırı şekilde tefhim yapıldığı, sonrasında 24.01.2022 tarihinde sanığa cezaevinde aynı Kanun'un 35.maddesine uygun şekilde gerekçeli karar tebliğ edildiği, sanığın 25.01.2022'de kararı temyiz ettiği, Çubuk 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 08.02.2022 tarihinde ek karar ile temyiz talebinin süreden reddine karar verdiği, bu ek kararın sanığa 15.02.2022'de tebliğ edildiği, sanığın ek kararı 16.02.2022'de temyiz ettiği, sanığa yapılan usulsüz tefhim nedeniyle cezaevinde yeniden yapılan tebliğ sonrası temyiz süresinin başlaması gerekeceğinden ve sanığın temyizi süresinde kabul edileceğinden ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Diğer temiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya kapsamında yer alan 17.09.2014 tarihli oto görgü tespit ve teslim tutanağına göre, aracın direksiyon muhafazasının kırık olduğu ve düz kontak görünümünde olduğunun tespit edildiği; anlaşılmakla; sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde aynı Kanun'un 142/2-d maddesi uyarınca hüküm kurulması,