Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1502 K.2022/5620

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: O yer Cumhuriyet savcısı, 23.02.2016 tarihli temyiz dilekçesi ile sanık hakkında hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan her iki hükmü de temyiz etmekle beraber, hırsızlık suçuna yönelik aleyhe temyizinin bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Hüküm tarihinde Tarsus (Kapatılan) C Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığın, savunmasının alındığı 24.11.2015 tarihli duruşmada duruşmalardan vareste tutulmak istediğini beyan ettiği, mahkemece her ne kadar sanığın duruşmadan vareste tutulmasına karar verilmemiş ise de yokluğunda duruşmalara devam edilmekle zımnen kabul edildiğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken,

15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın, Aydoğanlar Camii’ndeki imam odasının kapısının camını kırmak suretiyle içeriye girdikten sonra kolunun kanaması nedeniyle herhangi birşey çalamadan camiiden ayrılması şeklinde gerçekleşen eyleminin, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h. maddesinde düzenlenen hırsızlığa teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-a maddesi gereğince uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

2- Sanığın, ... Camii’ndeki imam odasının kapısının camını kırmak biçimindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 153. maddesinde düzenlenen "ibadethanelerle, bunların eklentilerine, buralardaki eşyalarla, bunların üzerindeki yapılara, mezarlıklardaki tesislere, mezarların korunmasına yönelik yapıları yıkmak, bozmak ve kırmak" suçunu oluşturduğu gözetilmeden, mala zarar verme suçunun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek 5237 sayılı TCK'nın 153/1. maddesi yerine aynı Kanun'un 152/1-a maddesi uyarınca hüküm kurulması,