Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1504 K.2022/5625

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanık müdafiinin, sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra dosyaya sunduğu 17.08.2016 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle İstanbul 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.08.2016 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin 17.08.2016 tarihli dilekçesi ile kararın sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği, bu nedenle süresinde temyiz edemediğinden bahisle eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunması üzerine, İstanbul 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.08.2016 gün ve 2010/986 E. 2012/158 K. kararı ile talebin reddine karar verildiği, sanık müdafiinin itirazı üzerine İstanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.09.2016 gün ve 2016/737 D.

İş sayılı kararı ile dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla; somut olayda, sanığın yokluğunda verilen kararın son bildirdiği adrese tebliğe çıkarıldığı, tebligatın iade edilmesi üzerine, aynı adrese Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca tebligat yapıldığı anlaşılmakta ise de;

mahkemece Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebligat yapılan bu adrese daha önce usulüne uygun herhangi bir tebligat yapılmadığının ve UYAP’tan yapılan incelemede sanığın MERNİS adresi olduğunun anlaşılması karşısında 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre yapılan bu tebligatın geçersiz olduğu anlaşılmış ise de, sanığın mahkemeye gönderdiği 09.02.2015 ve 16.12.2015 tarihli dilekçeleri ile mahkemenin gerekçeli kararı,