Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15299 K.2024/10927

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hırsızlık suçunun temel şekline nazaran daha az cezayı gerektiren nitelikli hallere ilişkin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 145. maddesinin, zincirleme suç hükümlerine ilişkin aynı Kanun'un 43. maddesinden önce uygulanması gerektiğinin gözetilmeyerek 5237 sayılı Kanun'un 61. maddesine aykırı davranılması, sonuca etkili görülmediğinden; kabule göre de, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143/1. maddeleriyle hükmolunan 7 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 43/1. maddesiyle 1/4 oranında artırım yapılması sırasında 8 yıl 16 ay 15 gün hapis yerine 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı ise de, bu hatanın sonraki uygulamayla düzeltilmesi karşısında bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.